the week where kambing didn’t come home
untuk tulisan kali ini aku mau pakai bahasa indonesia. kayaknya aku bakal
lebih bisa menyampaikan perasaanku kalau pakai bahasa sendiri. ada beberapa hal
yang rasanya jadi lebih nyata kalau ditulis dalam bahasa indonesia, dan aku
nggak mau emosinya hilang cuma karena aku sibuk menerjemahkan perasaanku
sendiri. jadi untuk kali ini, biar aku nulis apa adanya aja.
minggu ini nggak banyak hal terjadi. tapi ada satu kesedihan besar yang aku rasain. kucingku, namanya kambing, belum pulang juga.
kukira hilangnya dia kemarin cuma bakal kayak hilangnya dia
sebelum-sebelumnya. hilang satu-dua hari, terus balik. tapi ini udah seminggu
lebih. bener-bener hilang tanpa jejak. nggak ada yang lihat dia terakhir di
mana.
hari-hari isinya cuma nangisin dia terus. tiap lihat boneka dia tergeletak
di lantai, nangis. lihat mangkuk dia kosong, nangis. lihat tempat minumnya yang
isinya masih utuh, nggak keminum, nangis.
aku cuma kepikiran kalau semisal dia pergi sendirian dan nggak tahu jalan
pulang. dia makannya gimana? minumnya gimana? soalnya dia selalu minum banyak.
aku takut sekali kalau di luar sana dia dehidrasi. dia bobonya di mana? apakah
dia masih suka making biscuit?
kalau semisal dia diambil orang, apakah orang itu jauh lebih sayang ke dia
dari kami? apakah dia betul-betul dirawat? apakah orang itu tahu kalau kambing
suka ayam? apakah kambing masih suka lari-larian dengan suara khasnya? suara meongnya
yang kecil sekali. dia nggak pernah menuntut apa pun ke kami sebagai pemilik.
aku jadi kepikiran banyak hal kecil tentang dia yang dulu rasanya biasa
saja. kamu sering bersin-bersin kalau kena debu. terus gimana kalau di luar
sana kamu harus kena debu terus? kamu sering jatuh kalau bangun dari duduk atau
tidur secara tiba-tiba. maaf ya, mbing. kami belum sempat periksain kamu ke
dokter. maaf kami ada banyak janji yang belum kami tepatin. maaf kami belum
jadi orang tua yang selalu bisa ajak kamu main.
luka-luka bekas cakaranmu di badanku juga mulai menghilang, mbing. awalnya
aku nggak suka dengan luka-luka itu. awalnya aku bertanya, “sampai kapan ya
kambing ada di usia suka nyakar begini?” tapi sekarang aku kangen itu. aku
nggak apa-apa di tengah malam kakiku kamu cakar. aku nggak apa-apa tengah malam
kebangun karena kamu making biscuit di lengan kananku sampai luka. tapi bekas
cakaran itu sekarang udah mulai hilang. dan aku nggak mau itu.
hari ini aku membiarkan kucing-kucing liar di sekitar rumahku buat masuk ke
rumahku. meskipun nggak aku beri makan karena aku baru nggak punya makanan
kucing, tapi setidaknya mereka nggak aku usir. aku biarkan mereka buat sedikit
cuddly di dalam rumahku. soalnya aku kepikiran, gimana kalau di luar sana
kambing dianggap kucing stray sama orang lain dan diusir?
sebentar lagi memasuki musim hujan. aku khawatiirrr banget kalau sampai
kotaku mulai hujan dan dia belum pulang ke rumah. ke mana dia bakal berteduh?
gimana kalau dia nggak nemu rumah baru? gimana kalau dia kehujanan? gimana
kalau dia kedinginan?
aku nggak tahu sekarang kambing ada di mana. aku nggak tahu dia sedang apa.
aku cuma bisa berharap dia masih baik-baik saja dan suatu hari nanti tiba-tiba
muncul di depan rumah seperti biasanya.
kambing, pulang ya sayang. bapak sama ibu nungguin di rumah. kami janji
bakal jadi orang tua yang lebih baik buat kamu.
kami sayang kambing.
No comments:
Post a Comment