Wednesday, September 30, 2026

She's Going Somewhere

the week where kambing didn’t come home

untuk tulisan kali ini aku mau pakai bahasa indonesia. kayaknya aku bakal lebih bisa menyampaikan perasaanku kalau pakai bahasa sendiri. ada beberapa hal yang rasanya jadi lebih nyata kalau ditulis dalam bahasa indonesia, dan aku nggak mau emosinya hilang cuma karena aku sibuk menerjemahkan perasaanku sendiri. jadi untuk kali ini, biar aku nulis apa adanya aja.

minggu ini nggak banyak hal terjadi. tapi ada satu kesedihan besar yang aku rasain. kucingku, namanya kambing, belum pulang juga.

kukira hilangnya dia kemarin cuma bakal kayak hilangnya dia sebelum-sebelumnya. hilang satu-dua hari, terus balik. tapi ini udah seminggu lebih. bener-bener hilang tanpa jejak. nggak ada yang lihat dia terakhir di mana.

hari-hari isinya cuma nangisin dia terus. tiap lihat boneka dia tergeletak di lantai, nangis. lihat mangkuk dia kosong, nangis. lihat tempat minumnya yang isinya masih utuh, nggak keminum, nangis.

aku cuma kepikiran kalau semisal dia pergi sendirian dan nggak tahu jalan pulang. dia makannya gimana? minumnya gimana? soalnya dia selalu minum banyak. aku takut sekali kalau di luar sana dia dehidrasi. dia bobonya di mana? apakah dia masih suka making biscuit?

kalau semisal dia diambil orang, apakah orang itu jauh lebih sayang ke dia dari kami? apakah dia betul-betul dirawat? apakah orang itu tahu kalau kambing suka ayam? apakah kambing masih suka lari-larian dengan suara khasnya? suara meongnya yang kecil sekali. dia nggak pernah menuntut apa pun ke kami sebagai pemilik.

aku jadi kepikiran banyak hal kecil tentang dia yang dulu rasanya biasa saja. kamu sering bersin-bersin kalau kena debu. terus gimana kalau di luar sana kamu harus kena debu terus? kamu sering jatuh kalau bangun dari duduk atau tidur secara tiba-tiba. maaf ya, mbing. kami belum sempat periksain kamu ke dokter. maaf kami ada banyak janji yang belum kami tepatin. maaf kami belum jadi orang tua yang selalu bisa ajak kamu main.

luka-luka bekas cakaranmu di badanku juga mulai menghilang, mbing. awalnya aku nggak suka dengan luka-luka itu. awalnya aku bertanya, “sampai kapan ya kambing ada di usia suka nyakar begini?” tapi sekarang aku kangen itu. aku nggak apa-apa di tengah malam kakiku kamu cakar. aku nggak apa-apa tengah malam kebangun karena kamu making biscuit di lengan kananku sampai luka. tapi bekas cakaran itu sekarang udah mulai hilang. dan aku nggak mau itu.

hari ini aku membiarkan kucing-kucing liar di sekitar rumahku buat masuk ke rumahku. meskipun nggak aku beri makan karena aku baru nggak punya makanan kucing, tapi setidaknya mereka nggak aku usir. aku biarkan mereka buat sedikit cuddly di dalam rumahku. soalnya aku kepikiran, gimana kalau di luar sana kambing dianggap kucing stray sama orang lain dan diusir?

sebentar lagi memasuki musim hujan. aku khawatiirrr banget kalau sampai kotaku mulai hujan dan dia belum pulang ke rumah. ke mana dia bakal berteduh? gimana kalau dia nggak nemu rumah baru? gimana kalau dia kehujanan? gimana kalau dia kedinginan?

aku nggak tahu sekarang kambing ada di mana. aku nggak tahu dia sedang apa. aku cuma bisa berharap dia masih baik-baik saja dan suatu hari nanti tiba-tiba muncul di depan rumah seperti biasanya.

kambing, pulang ya sayang. bapak sama ibu nungguin di rumah. kami janji bakal jadi orang tua yang lebih baik buat kamu.

kami sayang kambing.

No comments:

Post a Comment